Celem artykułu jest analiza twórczości poetyckiej Urszuli Zajączkowskiej pod kątem poszukiwania w niej wątków symbiotycznych. Symbiocen Glenna Albrechta, stanowiący następstwo antropocenu, jest koncepcją nowej epoki, w której ludzkość przestaje dominować nad naturą, a zamiast tego wchodzi z nią w relacje oparte na wzajemnym wsparciu. W przeciwieństwie do antropocenu, który charakteryzuje się destrukcyjną ingerencją człowieka w ekosystemy, symbiocen zakłada budowę relacji z innymi organizmami. W poezji Zajączkowskiej widoczna jest wrażliwość na powiązania między światem ludzkim a światem roślin, zwierząt i mikroorganizmów. Poetka ukazuje, że każda istota jest częścią większej całości, w której symbioza stanowi podstawowy mechanizm przetrwania i równowagi. Myślenie to uwidacznia nadzieję na zerwanie z perspektywą antropocentryczną i rozwój myśli symbiotycznej, która przeciwstawia się eksploatacyjnej logice antropocenu.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
