W ostatnich latach coraz większą uwagę przyciąga kwestia materialnej sytuacji osób studiujących, co znajduje odzwierciedlenie m.in. w protestach odbywających się zarówno w Polsce, jak i na świecie. Autorka, odwołując się do pojęcia prekarności, analizuje warunki bytowe studentek, wskazując na postępujące wycofywanie się państwa i demontaż infrastruktury publicznej. Ideał mobilności zostaje zestawiony z wymuszoną hipermobilnością, która – paradoksalnie – prowadzi do usztywnienia i ograniczeń. Szczególnym obszarem refleksji stają się warunki mieszkaniowe studentek. W tej perspektywie autorka analizuje współczesne protesty studenckie w Polsce, traktując je jako momenty ujawnienia się dyssensu – przejaw sprzeciwu, który może przekształcić się w proces umożliwiający dalsze rozszczelnianie podziału zmysłowości lub przeciwnie: zostać nadkodowany przez władzę.
