Artykuł analizuje dorobek naukowy Franciszka Ryszki (1924–1998), wybitnego prawnika i historyka idei, uznawanego za pioniera badań nad systemem państwa i prawa III Rzeszy w polskiej historiografii. Centralnym punktem rozważań jest jego monumentalna monografia Państwo stanu wyjątkowego z 1963 r., w której sformułował autorską interpretację reżimu narodowosocjalistycznego. Tekst rekonstruuje kluczowe paradygmaty badawcze Ryszki, takie jak: (1) odrzucenie monokauzalizmu – krytyka uproszczonych marksistowskich teorii faszyzmu jako narzędzia kapitalizmu na rzecz analizy psychologii społecznej i ideologii; (2) koncepcja dual state – inspiracja ustaleniami Ernsta Fraenkla i Franza Neumanna ukazująca konflikt między resztkami państwa normatywnego a dominującym państwem prerogatywnym (decyzjonistycznym); (3) kwestia konsensusu – teza o szerokim poparciu społecznym dla Hitlera, która podważa model totalitaryzmu oparty wyłącznie na dualizmie: terrorystyczna władza – zniewolone masy; (4) definicja wroga obiektywnego – analiza mechanizmów wykluczenia i eksterminacji grup uznanych za biologiczne zagrożenie, ze szczególnym uwzględnieniem recepcji myśli Hannah Arendt i Rafała Lemkina. Artykuł odnosi się również do kontrowersyjnego stanowiska Ryszki wobec teorii totalitaryzmu, uznawał bowiem to pojęcie za ahistoryczne i instrumentalizowane politycznie. Mimo upływu dekad dorobek Ryszki pozostaje kluczowym punktem odniesienia dla badań nad prawnoustrojową ewolucją dyktatur XX w.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.