Celem autorki jest analiza doświadczenia kobiet chorujących na endometriozę i mięśniaki macicy z perspektywy roli języka i metafory w medycynie. Podejmuje ona krytyczny dialog z teorią Susan Sontag, stawiając tezę, że w przypadku schorzeń ginekologicznych to nie nadmiar znaczeń, lecz „przemoc przezroczystości” i brak metafory stanowią główne źródło opresji. Przyjęła założenie, że trywializacja tych chorób prowadzi do erozji kapitału seksualnego oraz kryzysu tożsamości pacjentek. Metodą badawczą użytą w pracy jest netnografia, obejmująca analizę narracji kobiet wypowiadających się w grupach na portalu Facebook. Zostało wykazane, że biologia pozbawiona kulturowego uznania skazuje kobiety na diagnostyczną zwłokę i medyczny gaslighting, a wirtualne wspólnoty pełnią funkcję laboratoriów języka, przywracając bólowi status wydarzenia społecznego. Autorka postuluje poszukiwanie i stosowanie „metafor wspierających” jako narzędzia budowania podmiotowości i integralności kobiet.
