Artykuł analizuje problematykę polityki zagranicznej Indii w kontekście ich członkostwa w BRICS, jak również w Quad oraz Szanghajskiej Organizacji Współpracy. Została w nim podkreślona kwestia dyplomatycznego balansowania Nowego Delhi w procesie budowania i rozwijania współpracy z poszczególnymi państwami, czego konsekwencją jest brak silnych więzi sojuszniczych z supermocarstwami i skłonność do konstruowania różnych form partnerstwa, często o charakterze transakcyjnym. Autor stawia tezę, że BRICS bywa przedstawiany jako platforma dewesternizacji i wielobiegunowości, lecz w praktyce jest instrumentem instytucjonalnym, z którego korzystają przede wszystkim Chiny i Rosja, choć każdy członek może realizować własne partykularne cele. Nowe Delhi akceptuje idee reform międzynarodowych instytucji i policentrycznego świata, lecz równocześnie obawia się dominacji Chin i prowadzi politykę równego dystansu: Indie współpracują z Rosją, ale jednocześnie zacieśniają relacje z USA i partnerami regionalnymi (Quad, I2U2) jako przeciwwagę wobec Pekinu. W takiej sytuacji BRICS nie tworzy jednolitej, spójnej alternatywy dla Zachodu, stąd perspektywa przekształcenia światowego ładu jest wielowariantowa i niepewna. W rezultacie rola BRICS, w dużej mierze z powodu odrębnej polityki zagranicznej Indii, będzie kształtowana przez konkurencję interesów wewnątrz ugrupowania oraz politykę zewnętrzną mocarstw (zwłaszcza Chin, Rosji i USA), a przyszłość architektury globalnego bezpieczeństwa pozostaje kwestią otwartą.
<< < 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 > >>
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
