Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na niedocenioną w myśli Ernesta Laclau i Chantal Mouffe rolę retoryki obrazów w polityce. Proponuję ponowny opis doświadczenia politycznego, który wykracza poza perspektywę zwrotu lingwistycznego i ujmuje zjawiska polityczne oraz społeczne przez pryzmat obrazów. W tym kontekście reinterpretuję i aktualizuję ideę hegemonicznej inscenizacji ludu, stawiając pytania, których Laclau i Mouffe nie formułują wprost lub na które nie udzielają odpowiedzi.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.