Celem proponowanych analiz jest zwrócenie uwagi na niedocenioną w myśli Ernesto Laclau i Chantal Mouffe rolę politycznej retoryki obrazów. W artykule dokonuję redyskrypcji politycznego doświadczenia, która wychodzi poza horyzont zwrotu lingwistycznego oraz w pryzmacie obrazu zwraca się ku analizie polityczno-społecznej. Reinterpretacja i aktualizacja idei hegemonicznej inscenizacji ludu w kontekście obrazowym powoduje, iż w niniejszym tekście zadaję pytania, których Laclau i Mouffe albo nie stawiają wprost, albo nie udzielają na nie odpowiedzi.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.