W artykule poddano analizie, w jaki sposób pracownice i pracownicy opieki (ochrony zdrowia i pomocy społecznej) w Polsce i w USA normalizują doświadczenia pandemii COVID-19 w swoich historiach życia. Oba kraje doświadczają wielokryzysu, który odzwierciedla nakładające się na siebie skutki pandemii i długofalowego „kryzysu opieki.” W artykule omówione zostały cztery znaczenia normalizacji jako powrotu do normalności, niewidoczności chronicznych kryzysów, instytucjonalizacji innowacji i biograficznego oswajania kryzysów. Analiza opiera się na 48 wywiadach biograficznych z pracującymi w opiece w Polsce i stanie Nowy Jork zebranych w latach 2021-2024. W części empirycznej przedyskutowano biograficzne i społeczne konteksty normalizacji pandemii COVID-19 w obu kolekcjach wywiadów i zaproponowano typologię wzorów normalizacji biograficznej obejmującą typy prekaryjny, zaradny, profesjonalny i relacyjny. Przeprowadzone badania wskazują na potencjał podejścia biograficznego w analizach porównawczych sposobów radzenia sobie z kryzysami chronicznymi i nagłymi.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.