Artykuł analizuje motywacje, które przyświecały akcesji Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA) do ugrupowania BRICS 1 stycznia 2024 r., oraz konsekwencje tego kroku dla emirackiej aktywności na arenie międzynarodowej. Pytanie badawcze brzmi: Czy przystąpienie do BRICS wpłynęło na kształt polityki zagranicznej ZEA, a jeśli tak, to w jakim stopniu i w jakich wymiarach? Opierając się na analizie dokumentów, danych statystycznych dotyczących handlu, głosowań w Radzie Bezpieczeństwa i Zgromadzeniu Ogólnym ONZ oraz literaturze przedmiotu, postawiono tezę, że akcesja do BRICS jest elementem długofalowej strategii wielowektorowej, a jej wpływ wyraźnie przejawia się w trzech wymiarach: ekonomicznym (dywersyfikacji handlu i rozliczeniach walutowych), dyplomatycznym (ewolucji zachowań podczas głosowań w ONZ) oraz narracyjnym (pozycjonowaniu ZEA jako mostu pomiędzy globalnym Południem a Zachodem). Przystąpienie do tego grona nie oznacza jednak odwrotu od dotychczasowych sojuszy strategicznych, lecz ich uzupełnienie.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
