W warunkach rosnącej niestabilności środowiska bezpieczeństwa we wschodnim sąsiedztwie Unii Europejskiej (UE) ujawniają się napięcia między jej normatywną tożsamością a zdolnością do skutecznego działania. Wydarzenia, które nastąpiły po wyborach prezydenckich na Białorusi w 2020 r. – m.in. przymusowe lądowanie cywilnego samolotu w Mińsku oraz kryzys migracyjny na granicach UE w 2021 r., a następnie pełnoskalowa inwazja Rosji na Ukrainę w 2022 – przyczyniły się do istotnej rewizji polityki zagranicznej Wspólnoty.
Celem artykułu jest dokonanie porównawczej analizy polityki zagranicznej UE wobec Rosji i Białorusi po wejściu w życie traktatu z Lizbony (tj. w latach 2009–2025) oraz oceny implikacji tej ewolucji dla tożsamości Unii jako aktora międzynarodowego. Analiza opiera się na badaniu treści i dyskursu politycznego, metodzie śledzenia procesu oraz metodzie komparatystycznej i obejmuje dwa okresy badawcze: lata 2009–2020 oraz 2020–2025, przedzielone cezurą wyborów prezydenckich na Białorusi w 2020 r. Wyniki badania wskazują, że transformacja polityki zagranicznej UE wobec Rosji i Białorusi po 2020 r. – od podejścia transakcyjnego, ukierunkowanego na utrzymanie status quo w zakresie krótkoterminowych korzyści gospodarczych i politycznych, do bardziej spójnego i strategicznie ukierunkowanego modelu – była w istotnym stopniu determinowana eskalacją zagrożeń dla bezpieczeństwa UE. Transformacja ta stanowi czynnik sprzyjający rekonfigurowaniu tożsamości Unii w kierunku bycia aktorem o rosnącym potencjale geopolitycznym.
<< < 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 > >>
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
