Marzec 2026 r. to historyczny moment dla międzynarodowego cyberbezpieczeństwa: pierwsze posiedzenie Stałego Mechanizmu ONZ ds. cyberbezpieczeństwa zbiega się w czasie z otwarciem do ratyfikacji konwencji ONZ o cyberprzestępczości (konwencji z Hanoi). Oba instrumenty zmierzają do uregulowania komplementarnych obszarów stosunków międzynarodowych, opierając się jednak na zasadniczo odmiennych założeniach regulacyjnych. W oparciu o teorię sekurytyzacji szkoły kopenhaskiej artykuł stawia tezę, że cyberprzestrzeń jest przedmiotem dwóch konkurencyjnych zabiegów sekurytyzacyjnych – jako płaszczyzna pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego oraz jako przestrzeń ponadnarodowego zagrożenia działalnością przestępczą – a wynikająca z nich architektura zarządzania jest współtworzona nie tylko przez państwa, lecz także przez globalne korporacje technologiczne, za sprawą władzy sprawowanej przez nie nad infrastrukturą, która leży u źródeł zagrożenia. Artykuł analizuje architekturę Stałego Mechanizmu ONZ, politykę prokuratora MTK z grudnia 2025 r. w sprawie przestępstw popełnianych z wykorzystaniem technologii cyfrowych (cyber-enabled crimes) oraz rolę prywatnych podmiotów technologicznych w kształtowaniu norm prawa międzynarodowego. Jako punkt odniesienia dla formułowanych rekomendacji wykorzystano doświadczenia OBWE w obszarze polityki dotyczącej środków budowania zaufania w cyberprzestrzeni.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
