Przedmiotem zainteresowania autorek są metodologiczne opisy jakościowych praktyk badawczych występujące w najnowszych polskojęzycznych publikacjach socjologicznych. Zastanawiają się one, czy i w jaki sposób w publikacjach takich definiuje się i praktykuje wrażliwość i refleksyjność badawczą, jak badacze/badaczki (nie)radzą sobie z opisem metodologicznym i usytuowaniem siebie w polu badań jakościowych, do jakiej literatury się odwołują, kto/co stanowi ich metodologiczne inspiracje. Obszarem badań uczyniły artykuły opublikowane w ciągu ostatnich kilku lat w czterech wiodących kwartalnych czasopismach socjologicznych, traktując je jako geertzowskie „gatunki zmącone” („Studia Socjologiczne”, „Kultura i Społeczeństwo”, „Przegląd Socjologiczny” i „Przegląd Socjologii Jakościowej”). Taki dobór materiału pozwolił — po wyszukaniu wytypowanych słów kluczowych i kontekstów ich użycia — stwierdzić, że współczesny polskojęzyczny dyskurs socjologiczny funkcjonuje między refleksyjnością deklarowaną a refleksyjnością praktykowaną. Refleksyjność rzadko przybiera formę pogłębionej praktyki tekstowej; częściej pozostaje sygnalizowana poprzez język deklaracji czy / lub odwołania do kategorii wrażliwości i świadomości badawczej. Analiza wskazuje również na wyraźną obecność zrutynizowanych norm pisarskich i metodologicznych. W konsekwencji refleksyjność nie znika z praktyk badawczych, lecz przyjmuje formę ukrytą i częściowo niewysłowioną, rzadko powiązaną z namysłem etycznym nad odpowiedzialnością badawczą i publikacyjną.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
