Artykuł analizuje miejsce Mongolii w polityce zagranicznej Federacji Rosyjskiej w warunkach narastającej asymetrii rosyjsko-chińskiej. Postawiono w nim tezę, że znaczenie Ułan Bator dla Moskwy wynikało głównie z jego funkcji w układzie relacji z Pekinem, a nie z autonomicznej wagi gospodarczej czy militarnej. Tekst omawia historyczne uwarunkowania rosyjskiej dominacji nad Mongolią (od funkcji bufora po wysunięty bastion w okresie rozłamu sowiecko-chińskiego), następnie konsekwencje rozpadu ZSRS i spadek zainteresowania Moskwy tym regionem po 1991 r. Kolejna część pokazuje strukturalną dominację Chin w handlu, tranzycie i inwestycjach w Mongolii oraz wynikającą z tego podatność Ułan Bator na naciski ekonomiczne Pekinu. Na tym tle autor ocenia, jak Rosja próbuje utrzymać swoją polityczną obecność: poprzez formaty trójstronne, selektywne projekty infrastrukturalne i energetyczne oraz kapitał symboliczny.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.