Artykuł stanowi osobistą refleksję streetworkerki pracującej z osobami bezdomnymi w Krakowie. Autorka, która łączy doświadczenia terenowej pracowniczki pomocowej z perspektywą badaczki, opisuje swoje podróże między pracą pomocową a działalnością naukową, ukazując wzajemne inspiracje streetworkingu i etnografii. Analizuje podobieństwa i różnice obu podejść, wskazując na możliwość wzbogacenia badań nad bezdomnością dzięki praktycznym narzędziom pracy streetworkera oraz na wartość etnograficznej refleksyjności w pracy pomocowej. Tekst kieruje uwagę na znaczenie relacji, empatii i etyki w obu rolach, pokazując ich komplementarność, a jego celem jest uwypuklenie korzyści wynikających z dwukierunkowej współpracy, przynoszącej w analizie bezdomności wartość poznawczą i aplikacyjną.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.