Wychodząc od analizy jakości życia w pracy nauczycieli, autorzy wskazują na istnienie dwóch równoległych systemów edukacyjnych. Formalny, oparty na strukturach prawnych i zasobach publicznych, w pandemii wykazał swą dramatyczną niewydolność. Nieformalny, mający oddolny charakter, oparty na indywidualnych zasobach pracowników edukacji, rekompensuje braki formalnej organizacji, drenując te zasoby, co odbija się na niskiej jakości życia w pracy nauczycieli. Pasożytnicza relacja dwóch systemów każe podawać w wątpliwość trwałość całego układu. Materiał empiryczny to 57 pamiętników z okresu pandemii COVID-19 oraz cztery wywiady z nauczycielami. Analiza opiera się na kategorii „jakość życia w pracy”, która obejmuje: generalny dobrostan, zdrowie, relacje społeczne, dobrobyt materialny, poczucie bezpieczeństwa, wpływ pracy na inne formy aktywności, oddziaływanie pracy na funkcjonowanie w społeczności.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
