Celem artykułu jest rozpoznanie mechanizmów odrzucenia rówieśniczego doświadczanego w komunikacji cyfrowej przez dzieci w wieku 10–12 lat. Zjawisko ujęto jako szerszy proces relacyjny obejmujący utratę akceptacji, pomijanie i osłabienie przynależności. Wykluczenie oznacza intencjonalne niedopuszczanie do grupy lub usuwanie z niej i — po spełnieniu kryteriów intencjonalności, powtarzalności lub utrwalonej ekspozycji oraz nierównowagi sił — może stanowić formę cyberbullyingu. Nie każde odrzucenie lub cyberostracyzm spełnia jednak te kryteria. Badanie miało charakter jakościowy i eksploracyjno-interpretacyjny. Materiał obejmował 60 wywiadów półustrukturyzowanych, wybrane fragmenty komunikacji poddane analizie oraz cztery grupy fokusowe. Uczestników dobrano celowo na podstawie ankiety przesiewowej przeprowadzonej w pięciu szkołach podstawowych w województwie śląskim (N = 220). Analizę oparto na elementach konstruktywistycznej teorii ugruntowanej i procedurze ciągłego porównywania. Wyodrębniono trzy fazy procesu: inicjujący gest cyfrowy, interpretację i internalizację odrzucenia oraz strategie radzenia sobie. Najczęściej rozpoznawano pomijanie informacyjne, niezapraszanie do podgrup, systematyczne ignorowanie i usuwanie z rozmów. Funkcje komunikatorów zwiększały widzialność, trwałość i możliwość weryfikowania odrzucenia, a milczenie świadków bywało interpretowane jako jego społeczna legitymizacja. Wyniki uzasadniają objęcie relacji rówieśniczych online szkolną profilaktyką, diagnozą i interwencją.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
