Artykuł zawiera wyjaśnienie, w jaki sposób ośrodki senioralne tworzą warunki uczestnictwa społecznego osób starszych. Punktem wyjścia jest krytyka dominującego w literaturze ujęcia, które sprowadza uczestnictwo do dostępu do instytucji i jej oferty, pomijając procesy zachodzące „po przekroczeniu progu”: wytwarzanie przynależności, uznania i granic członkostwa. Przeprowadzony został przegląd i synteza literatury z perspektywy światów społecznych zaczerpniętej z tradycji interakcjonizmu symbolicznego. Analiza pokazuje, że instytucje senioralne są zinstytucjonalizowanymi porządkami współdziałania, w których uczestnictwo oznacza uczenie się reguł, odnajdywanie pozycji i budowanie w nich widzialności. Zidentyfikowano cztery mechanizmy różnicujące doświadczenia społeczne: kontakty sytuacyjne, granice przynależności, normy aktywności i sprawności oraz status uczestnika. Inkluzja okazuje się praktyką relacyjną, współkształtowaną przez czas, przestrzeń, formę zajęć i praktyki personelu.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.